دیوان کمال قاجار

2. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 552 آغاز: بسمله. ای ماه عارض تو سبق برده ز آفتاب ×× وی بوی طره تو نکوتر ز مشک ناب / رویت بزیر زلف سیاهت بود چنانک ×× در زیر تیره ابر درخشنده آفتاب؛ انجام: کمالی من و توبه از عشق حاشا ×× نصیحت نمایند کو شیخ و شابم مرکب است از قصاید، غزلیات به ترتیب قوافی، و یک مثنوی. در این نسخه غزلیاتی اضافه بر نسخه قبل (شماره دفتر 551) انتخاب و کتابت شده؛ خط: نستعلیق خوب، بی‌کا، بی‌تا؛ مجدول، با کمند کشی زرین، با دو سرلوح مرصع مذهب بسیار خوب؛ مهر: ناصر الدین شاه؛ کاغذ: فستقی نخودی، جلد: تیماج ابره یشمی، 35ص، 15 سطر، اندازه: 23/8×41/9سم [ف: 4 - 913]