دیوان کلیم کاشانی

72. قم؛ دارالحدیث؛ شماره نسخه: 32/18 آغاز: راه قاصد را به مژگان رفت چشم عاقبت آورد بهر ما خط بیزاریت / مرهم زخم دلم چون لاله غیر از داغ نیست ×× چشم دارم اینقدر دلسوزی از غمخواریت؛ انجام: تمام نسل بزرگان اگر نکو باشد ×× ز بحر زاده تنگ ظرفی حباب چراست / ز ذوق فقر و فنا بی خبر چه می‌داند ×× که جغد معتکف منزل خراب چراست شامل حدود چهار صد و پنجاه بیت از غزلیات وی با قافیه تاء می‌باشد؛ خط: شکسته نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ 16گ (179ر-194پ)، 15سطر [ف: - 149]