دیوان کاتبی

27. مشهد؛ ادبیات؛ شماره نسخه: 213 فرخ شامل قصاید، غزلیات، رباعیات، گلشن ابرار، مجمع البحرین، ده باب، سی نامه، مثنوی دلربا، با دیباچه‌ای به نثر در 15 برگ در شرح حال شاعر به قلم آقای فرخ، در آن آمده (ص 116-117): «جهتی هست که اکثر غزلم شش بیت است ×× بشنو این معنی و جز فرد جهان مشمارم / پنج بیت است مرا رسم ولی شش اولی ×× تا بدانند که در شعر یکی دینارم / گوش بنهاده معادی که جوابی شنود ×× تا روانش بلباس دغل آرد بیرون / همچو آن دزد سبک دست که در محفلها ×× مهره در گوش نهد از بغل آرد بیرون / گر حسن معنی ز خسرو برد نتوان کرد عیب ×× زانکه استادست خسرو بلکه ز استادان زیاد / ور معانی حسن را برد از دیوان کمال ×× هیچ نتوان گفت او را دزد بر دزد او فتاد / میر خسرو را علیه الرحمه شب دیدم بخواب ×× گفتمش عصمت ترا یک خوشه چین خرمنست / شعر او چونست بیش از تو شهرت گرفت ×× گفت با کی نیست شعر او همان شعر منست»؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ دارای هشت پیشانی مرصع، مجدول مذهب، هفده برگ آخر نسخه وسیله آقای فرخ کسرنویسی شده؛ کاغذ: سپاهانی، جلد: روغنی زمینه لاکی، 339گ، 19 سطر (6/5×13/5)، اندازه: 10/5×18سم [ف: - 83]