دیوان فیض اصفهانی

قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 5227-26/107 آغاز: بدو ده دل که جایش بر دلست و بر زبان نامش ×× نشان بی نشانش هر زمان از این و آن بینی / بحق پیوند و بگسل رفته از خلایق دل ×× چنان کن کند رینجا خویشتن را در جنان بینی؛ انجام: غرق بحر حقیقت است و شهود ×× خبر از پا و سر نمی‌دارد / آنچنان مست باده عشقست ×× که زهستی خبر نمی‌دارد قصاید شاعری است از اهالی اصفهان با تخلص فیض، این قصاید در پند و اندرز و مسائل اجتماعی و طنز سروده شده؛ خط: نستعلیق، کا: گویا به خط شاعر، تا: قرن 14؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ تملک: میرزا محمد کاشی ولد حسینعلی؛ جلد: مقوا، 21گ، اندازه: 17×24سم [ف: 4 - 1920]