دیوان فلکی شروانی

1. قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: 14355 آغاز: ای بجلال تو شرف قدرت ذوالجلال را ×× گشته کمال تو گواه قدر پر کمال را؛ انجام: دایم در نظارت بیخواب و بیقرارم ×× دیده براه دارم گریان که تا کی آیی مجموعه‌ای بیش از هزار بیت قصیده و غزل، در اوج شعری و صنایع ادبی که بیشتر آنان به سلاطین شروان، چون فخر الدین و منوچهر و فریدون خطاب شده است. چند بیت از قصیده‌ای، حکایت از گرایش‌های مذهبی شاعر و مخاطبان دارد: «به مهد مولد زهرا بعهد و بیت احمد ×× به طهر عصمت حوا به مهر و صفوت آدم / به نور روضه سید بخاک مشهد حیدر ×× به سنگ خانه کعبه به آب چشمه زمزم / به آب چشم اسیران به اهل بیت پیغمبر ×× به خون و خاک شهیدان به عشر ماه محرم»؛ خط: نستعلیق خوش، کا: محمد مؤمن عرب شیرازی، تا: 1030ق؛ با یک سرلوح مرصع، مجدول مذهب؛ دارای دو طغرا مهر سلطنتی به نام «محمد قطبشاه» و «عبدالله قطبشاه»؛ کاغذ: شرقی، جلد: سرمه‌ای کاغذی، 12گ، 12 سطر (7×13/5)، اندازه: 13×22/5سم [ف: 36 - 254]