دیوان فضل الله استرآبادی

2. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 363/1 آغاز: فواید سلطان المحققین و قطب الموحدین و مرشد السالکین مولینا فضل الله استرابادی قدس مرقده در ارشاد حضرت سلطان الدنیا و الدین ابوالفضل سید نسیمی قدس الله تعالی سره نورالله مرقده در اسلوب مثنوی. ای جوانی خفته در باغ کهن ×× بشنو از مرغ سحر خیز این سخن / کای شتر دل چون درا کمتر درا ×× یک زمان بر منبر وحدت درا / گر کسی گوید که ای فضل اله ×× بگذرانیدی زکونین عز و جاه / پیر تو در راه حق اول که بود ×× پرتو این در از کدامین رو گشود / مرشد من بود آن در راه دین ×× عارف حق عالم علم الیقین / قطب عالم مرد معنی بوالحسن ×× سیرت آیین او شد پیر من؛ انجام: میگوی نعیما تو امروز ×× در دانه بحر کبریائی / سیمرغ جهان لامکانیم ×× مقصود زمین و آسمانیم دارای دو بند مثنوی سپس غزل به ترتیب تهجی، با تخلص «نعیمی» و «نعیما» و چند رباعی و یک ترجیع؛ خط: نستعلیق، کا: سلطان محمد، تا: 10 محرم 910ق؛ جدول زر و لاجورد، با سه سرلوح زیبا؛ کاغذ: سفید، جلد: تیماج عنابی، 21ص (2-22)، 14 سطر (8×13)، اندازه: 15×23سم [سنا: ف: 1-194]