دیوان فصیحی هروی

3. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 4597/4-ف آغاز: خدایا روزی آن خود پرستان ساز جنت را ×× که دوزخ جنت است آتش پرستان محبت را / فصیحی چون سپارم جان مرا تابوت از آتش کنی ×× که از پروانه من آموختم علم محبت را؛ انجام: آن شعله که عارض از من حسن فروخت ×× هر موی مرا ناله برنگی آموخت / از سوختنم نیست خبردار آری ×× عالم سوزد برع و نداند که چه سوخت نسخه اصل: آلمان Oroct 3493؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: 1067ق؛ افتادگی: انجام [فیلمها ف: 3 - 77]