دیوان فرید

1. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 2949 آغاز: بخت ملک آرای تو با رفعت ذات الحبک ×× طلعت زیبای تو با زینت شمس الضحی؛ انجام: بر پاکی عقیدت من در هوای تو ×× در ضمن این قصیده من صد گواه بود این دیوان بوسیله فرید، که نام او از این قسمت به دست می‌آید: «پیش از اینم خواندندی ×× خاصه و عامه از ره تقلید / شد کنون این لقب بمن لایق ×× که بماند ز خدمت تو فرید»، فراهم آمد بر حسب ترتیب حروف تهجی و الفبایی از «الف» تا «دال» اشعار او را دارد و ممدوحانش: «غالب بن سعلب» و «ابو المظفر غالب بن سعلب» (آن صدری که هست ملک سلطانرا شهاب و دین یزدانرا ضیا) و «سنجش»: «خداوند جهان سنجر کزین تاریخ تا محشر ×× نه بیند کس چو تو دیگر ز نسل آدم و حوا»؛ و «سراج الدین محمد مجید بن حکلی»: «سراج دین محمد ابن حکی ×× که در محامد و اوصاف نیست یار او را می‌باشد»؛ خط: نستعلیق بسیار خوش، بی‌کا، تا: محتملاً قرن 13؛ هر مصرع در یک سطر، این نسخه به ظاهر برای نظام نوشته شده؛ کاغذ: فرنگی، 33گ، 15 سطر (8/5×15)، اندازه: 13×20سم [ف: 6 - 698]