دیوان فرشته

4. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13938/2 آغاز: ای کرده کمندی دل ما زلف دو تا را ×× افکنده سر زلف تو صد دام بلا را / آشفته تر از زلف تو زانم که بهر دم ×× ریزد بجفا چشم تو خون دل ما را؛ انجام: یاد او کردم مرا دشنام داد ×× بین که چون گشتم عزیز از خواری / یابی از لعلش فرشته کام دل ×× گر دهد عمر عزیزت یارئی بخشی از اشعار شاعر است با تخلص «فرشته» شامل یک مثنوی و چند غزل؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: 1251ق؛ جلد: مقوایی، 5گ (154ر-158پ) [ف: 37 - 528]