دیوان فایق کرمانشاهانی

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8173/146 آغاز: امشب ای دوست تو را می بکنم تا به سحر ×× از ره کینه به پهلوی عدویت خنجر / بر سر دست گرفتم که به دستت بدهم ×× عرضه عاشق مسکین بحقیقت بنگر؛ انجام: بگذاری تو اگر من همه ساعت بکنم ×× سر و جان را بفدای رهت ای رشک قمر / هر گز از ... تو سیر نگردد فایق [کذا] ×× تا قیامت کند ار بر رخ خوب تو نظر قصیده‌ای هجوی است که در مصرع اول آن یکی از ملازمات هجو آمیز آمده ولی در مصرع دوم با زیرکی آن ملازم را با ملازمی دیگر چنان غیر هجوی و مؤدب بکار برده که خواننده را به خنده می‌اندازد؛ خط: شکسته نستعلیق، کا: صحبت الله خان ملقب به دبیر همایون، تا: آغاز قرن 14؛ رکابه‌دار؛ کاغذ: نازک کاهی، جلد: تیماج قهوه‌ای، 1ص (563)، اندازه: 13/4×21سم [ف: 27/1 - 359]