دیوان فانی زنوزی

2. قم؛ مرکز احیاء؛ شماره نسخه: 1502 آغاز: آغاز دیباچه: حمد و ستایش خداوندی را سزاست که مداد علما را به دماء شهدا بیاراست و شکر و نیایش بیچون و چندی را بجاست ...؛ آغاز دیوان: باز این فغان و غلغله اندر زمانه چیست ×× این آتش زبان فنا را زبانه چیست / مرغان باغ برده چرا بزیر پر ×× درمانده جمله از طلب آب و دانه چیست همه قصیده‌ها و قطعه‌های این دیوان که حدود هزار و سیصد بیت است در شهادت حضرت امام حسین علیه السلام و واقعه کربلا و اسارت اهل بیت به کوفه و شام سروده شده است، با دیباچه‌ای به نثر از خود زنوزی؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: نزدیک عصر سراینده قرن 13؛ متن و حاشیه؛ جلد: تیماج مشکی، 167گ، 14 سطر، اندازه: 17×21سم [ف: 4 - 355]