دیوان عنوان تبریزی

5. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13807 آغاز: آغاز غزلیات: به تعمیر آشنا هرگز مکن ویرانه دل را ×× که صاحبخانه ویران می‌پسندد خانه دل را / فروغ مهر در خلوت سرای دل نمی گنجد ×× چراغ حسن روشن می کند کاشانه دل را / از آن رو دشمنی دارم به چشم اشکبارخود ×× که ریز آبروی گوهر یکدانه دل را / زجام عیش خالی باد در بزم طرب دستی ×× که با سنگ ملامت بشکند پیمانه دل را؛ آغاز رباعیات: آسمان با اهل دل کی صاف سازد سینه را ×× دوست نتوان کرد هرگز دشمن دیرینه را / در محبت بسکه با عریان تنی خو کرده ام ×× عکسی از دوش افکند پیراهن آئینه را؛ از قصاید: بیننده را عیان شود از نقش‌های او ×× تفسیر صد رساله و مضمون صد کتاب / پیش فروغ شمسه او تار و پود مهر ×× از هم جدا شود چو کمان پیش آفتاب؛ انجام: زین دو مطلب که در دل است مرا ×× نا امید از کرم نگردانی / تا در این گلستان گلی باشد ×× نیک خواهد گشاده پیشانی نسخه کامل ترین نسخه شناخته شده از دیوان شاعر است این بخش‌ها را دربر دارد: 1. غزلیات به ترتیب حروف تهجی، 2. رباعیات، 3. مفردات، 4. قصاید در منقبت ائمه اطهار (ع)؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، 113گ، 18 سطر، اندازه: 10×18سم [ف: 37 - 355]