دیوان عصمت بخاری

10. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 6225/7-ف آغاز: حمد بی حد و ثنای بی عدد صانعی را بقلم قدم رقم هستی را بر صحیفه وجود منقش گردانید و بتقریب کنت کنزا مخفیا در هر نقشی سری ودیعت نهاد ... افتاد دولت ... مغیث الدوله سلطان بایسنغر ... تا قیام قیامت تابنده و پاینده باد. دریغ و درد که یاران همنشین رفتند ×× نفیر و غم که حریفان نازنین رفتند؛ انجام: شاه ابوالفتح غیاث الحق دین ابراهیم ×× گر بهر گوش روان قصه بپایان برسان / گوی عصمت بتمنای لقای تو بمرد ×× نکهت وصل بآن کشته هجران برسان نسخه اصل: آکادمی بخارست رومانی 178 M. با دیباچه ای به نام بای سنغر، شامل مقدمه منثور و غزلیات و مثنوی‌ها؛ کا: محمود بن داود، تا: 977ق؛ 11ص (35-45) [فیلمها ف: 3 - 212]