دیوان عزلتی یزدی

1. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 1122/10 آغاز: باز محل شد که نسیم بهار ×× در چمن آید پی رنگ و رنگار / باغ پر از سنبل و ریحان کند ×× راغ پر از لعل بدخشان کند / فیض دم عیسی اگر نیستش ×× این همه جان بخشی از چیستش؛ انجام: عزلتی این خانه چو داری مقام ×× ساز به خود لذت و راحت حرام / هست جهان کلبه اندوه و غم ×× روزی کسی نیست از او جز الم مثنوی منبع الانهار اوست. در این دفتر چند بخش از آن مثنوی است با عنوان: «مقاله در صفت بهار من منبع الانهار عزلتی یزدی» و «حکایت دوراه نورد که به یمن توکل از دریا گذشتند» و «مناجات». تخلص عزلتی به تکرار در این ابیات دیده می‌شود؛ بی‌کا، تا: قرن 11؛ کاغذ: شکری، جلد: تیماج قهوه‌ای، 16ص (51-36) [ف: 3 - 568]