دیوان عرفی شیرازی

56. تهران؛ نوربخش؛ شماره نسخه: 647/1 آغاز: خداوندا دلم بی نور تنگ است ×× دل من تنگ و کوه طور سنگ است / دلم را غوطه ده در چشمه نور ×× تجلی کن که موسی هست در طور / و گر زین ناسزا عار داری ×× کرم بسیار و دل بسیار داری مثنوی مجمع الابکار (از اول آن افتاده، گ 7-36). از این دو مثنوی در این دیوان: قصاید، غزلیات (به ترتیب الفبا)، ترجیع بند و رباعیات است؛ خط: نستعلیق، کا: محمدصادق بن ادریس، تا: 1040ق، جا: قسطنطنیه؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج قهوه‌ای، 225گ (1-225)، 19 سطر، اندازه: 11/5×18/5سم [نشریه: 13-36]