دیوان عرفی شیرازی

39. تهران؛ سپهسالار؛ شماره نسخه: 297 بی‌کا، تا: قرن 11؛ این نسخه از دیوان بدون تاریخ نوشته شده، پشت صفحه نخستین تاریخ‌هایی دارد که از همه پیشتر به سال 1077 می‌باشد که نسخه در این تاریخ از کتابخانه دولتخانه بیرون آورده شده و مسلماً خود دیوان در نیمه اول قرن یازدهم نگارش یافته و گذشته از مندرجات «اول دیوان عرفی»، «رساله نفیسه عرفی» و مجمع الابکار و بخشی از «خسرو شیرین» عرفی (در حدود 300 بیت) و قصاید و غزلیات چندی را شامل و گذشته از رساله نفیسه در حدود 6500 بیت شعر می‌باشد. از یادداشت‌های پشت صفحه اول و آشنایی به خطوط کتابدارهای دربار صفوی معلوم می‌شود که نسخه متعلق به آن کتابخانه‌ها بوده، چهار سرلوح بسیار ظریف که طرز آنها مختلف و چون خط کتاب از آثار هندی می‌باشد در آغاز رساله نفیسه، قصاید و مقطعات، غزلیات و مجمع الابکار رسم گردیده و میان سطرهای آن صفحه و صفحه مقابل آن طلااندازی و نقاشی گردیده است؛ واقف: سپهسالار؛ کاغذ: کشمیری، جلد: سوخته معرق طلاپوش، 262ص، 15 سطر، اندازه: 15/5×26سم [ف: 2 - 639]