دیوان عبهر شیرازی

2. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 4403 آغاز: قافیه حرف الف. غزل. دلی که زنده بجانان چه می کند جان را ×× بگو نثار کند خاک پای جانان را / غلام همت آن عاشقم که چون عبهر ×× نهاده در سر پیمان دولت ایمان را؛ انجام: وله ایضا: ایکه بر سر و مه و ماه بچوگان داری ×× ماه کی بوده چنین کش تو بجولان داری / جان بجانان بده عبهر ز غم آسوده نشین ×× نامطاعی است دل از درد پریشان داری / سرورا جا بگلستان بود این نیست عجیب ×× عجب اینست که بر سرو گلستان داری / رباعیات و مقطعات (تنها دو رباعی است) ... ×× بتیغ کینه چه کاوش کنی بسینه دل / که غیر دوستی ات نیست در خزینه دل ×× به قعر بحر ز غواصیم بدست آمد / هزار گوهر مقصود از سفینه دل ×× شانه گو محرم کاکل نکند / که در این باغ صبا رخنه بسنبل نکند غزل است به ترتیب تهجی و دو رباعی؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13 و 14؛ مجدول زر و لاجورد و شنگرف؛ کاغذ: فرنگی رنگارنگ، جلد: تیماج مشکی، 57گ، 11 سطر (5×11)، اندازه: 7×14سم [ف: 13 - 3364]