دیوان عبقری

1. قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 5280/2-26/160 آغاز: این حکایت کند تو را خوشدل ×× می‌فزاید مرا فرح در دل / بود مردی نکو بشهر کرج ×× که زخوبی بسر نداشت هرج؛ انجام: با چنین حال میل هم داری ×× به بهشت برین شوی آری / عبقری چشم دل پراز خون کن ×× این هوا را زسر تو بیرون کن مثنوی مفصلی است در حکایت و اخلاق‌های شایسته و رذیله و برخی مطایبات از شاعری از قرن سیزدهم که در اشعارش عبقری تخلص می‌کند؛ خط: نستعلیق، کاتب = مؤلف، تا: قرن 13؛ جلد: گالینگور، 53گ، 14 سطر، اندازه: 11×19سم [ف: 4 - 1910]