دیوان صفای اصفهانی

10. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13402/6 آغاز: بنام آنکه ذات اوست پیدا ×× وزو بر ذیل پایان است مبدا / ز مبدا و ز پایان است بیرون ×× که او باشد بلند و این و آن دون / ... سؤالی چند ما را بود زین پیش ×× نه از دنیاپرست از سر درویش / نه از دنیا پرستان دیدمی کام ×× نه از درویش دل بگرفت آرام. سؤال اول: تواند شد که روزی جد سالک ×× شود حق را ز سر تا پای مالک؛ جواب: تواند شد ولی در سیر ثانی ×× که فی الله است در طور معانی / چو رهرو مالک اوصاف هو شد ×× ز هست خویشتن بگذشت و او شد؛ انجام: من و مجنون که هم سر پریشیم ×× دو عاشق پیشه فرخنده کیشیم / هدف معشوق و ما تیر شهابیم ×× به پیکان طلب پر عقابیم مثنوی سیر و سلوک اوست. منظومه ای است در سؤال و جواب عرفانی به سبک «گلشن راز» شبستری، در این مثنوی شاعر ده سؤال پیرامون اصطلاحات عرفانی و سیر و سلوک طرح نموده، بعد خود به آنها پاسخ داده است. عناوین آن «سؤال، جواب، توضیح» است؛ 15ص (281-295) [ف: 36 - 340]