دیوان صبوری تبریزی

1. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 4667 آغاز: لمحرره فی المناجاة: الهی طوطی باغ محبت کن زبانم را ×× بغیر از وصف جانان وامکن درج دهانم را / مر سر مست او راد خفى كن وامکن هرگز ×× بحرفی جز ثنای خود لب گوهر فشانم را؛ انجام: رباعی: سوگند بآنکه نیست کس مانندش ×× شاهان و گدایان همه حاجتمندش / کز بعد نبی جای نبی حق علی است ×× وز بعد علی بیازده فرزندش. کتبه تراب اقدام العشاق ... محمدرضا الملقب صبوری ... فی شهر تسبیح (985) و فی شهر تبريز. شعرها عنوان‌های مناجات و مدح و محبت و مقطع و مطلع و غزل و وجد و سماع دارد و از این نسخه پیدا است که خود صبوری از سروده‌های خود برگزیده و در آن آورده است؛ خط: شکسته نستعلیق، کاتب = مؤلف، تا: 985ق، جا: تبریز؛ با سرلوح، مجدول؛ کاغذ: سمرقندی کلفت، جلد: روغنی مشکی، 25گ، سطور چلیپایی (4×10)، اندازه: 9×16سم [ف: 14 - 3614]