دیوان صافی اصفهانی

10. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 373 آغاز: بسمله. ای با همه در همه مبرا ×× ای بی همه ور همه هویدا؛ انجام: به تعلیم خرد صافی نوشت از بهر تاریخش ×× زهر آئینه کو می‌بین جمال دید دولت را این نسخه از کلیات صافی که توسط فرزندش محمد صافی کتابت شده مشتمل است بر مثنوی گلشن خیال، هفت بند در منقبت و مدح ابن عم مصطفی حیدر امیرالمومنین (ع)، مراثی، ترجعات، قصاید، مقطعات، غزلیات (مرتب)، رباعیات (مرتب)، اشعاری در وصف و ماده تاریخ جلوس فتحعلیشاه قاجار و ماده تاریخ جلوس فتحعلیشاه قاجار. در صفحه 439 غزلی است که در حالت نزع گفته شده و مطلع آن چنین است: «وای آن صید که در سینه غم صیادش ×× ماند و صیاد جفا پیشه ببرد از یادش»، و در صفحه 432 غزلی است که شاعر در خواب سروده و مطلع آن چنین است: «زمان کوته عمر و شب فراق دراز×× عجب که دیده به دیدار دوست افتد باز»؛ خط: نستعلیق، کا: سید محمد ابن میرزا محمد جعفر صافی اصفهانی، بی‌تا؛ با دو مجلس نقاشی آب و رنگ به سبک زمان قاجار از صورت صافی، صباحی، عاشق، آذر، مشتاق و تصویر شیخ سعدی و سه نفر از عارفان حجاز؛ مجدول، کمنددار زرین، یک سرلوح مذهب مزدوج خوب؛ مهر: ناصرالدین شاه قاجار 1274، حسین بن هدایت الله، محمد رضا الحسینی، مشیر السلطنة 1322؛ کاغذ: فرنگی شکری، جلد: مقوای روکش چرم ساغری مشکی، 410ص، 14 سطر، اندازه: 22×33سم [ف: 3 - 710]