دیوان شهاب اصفهانی

5. قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: 14871/10 آغاز: وحدت شهزاده امان داد مرا از غم و بیم ×× نار نمرود شود گل ز که از ابراهیم / در کف غربت در حرق تف و برق و با ×× پای تا فرق بدم غرق سرشک غم وبیم؛ انجام: به حدوث توز آثار قدم تا صفت ×× قدم معرفتت را به ره حق تقدیم. به سال 1284 هجری سروده شده؛ خط: نستعلیق، کا: محمد صالح مداح بروجردی جوکی، تا: 1284ق، جا: بدرآباد؛ ترقیمه: «میرزا نصرالله اصفهانی ملقب به تاج الشعراء و متخلص به شهاب، در سال 1284 ... در بدر آباد ... که از محال بختیاری است آمده خدمت سرکار ... ابراهیم میرزا حکمران بختیاری ... مشرف شد قصیده میمیه را در مدح نواب معظم الیه انشاد نموده، صله خود را گرفته مرخص شد، این چند کلمه را جهت یادداشت، بنده درگاه، نامه سیاه، تحریر نمودم، حرره اقل الخلق بل لاشیء فی الحقیقة، محمد صالح الشهیر بمداح جوکی بروجردی ...»؛ کاغذ: فرنگی، 3گ (47پ-49پ)، سطور چلیپایی، اندازه: 12×22سم [ف: 37 - 493]