دیوان شمس طبسی

6. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 1732/2 قصیده‌هایی است ستایشی و در پایان 4 رباعی، حدود 1870 بیت دارد. نسخه هنری، چند نمونه از تخلصش: «از لب یار شود کام سخن شیرین تر»، «چون کند شمس که مدح تو شکر خای ×× بر گردن عروس مدیح تو بسته بادا»، «هر گوهری که شمس ز بحر بیان آورد خاطر آفتاب گوهر شمس»، «دانی که شمس کرد به عون مدیح تو ×× از آب شعر تازه گلستان روزگار»؛ خط: نستعلیق خوش، بی‌کا، تا: قرن 11؛ 67گ (گ 9ر-76پ) [ف: 3 - 142]