دیوان شکیبای کرمانی

تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 3892 آغاز: گفتم به دور لعل تو پر شد هجوم بوالهوس ×× گفتا شکر هر جا بود آنجا هجوم آرد مگس / خواهی شکیبا راز تو سر بسته ماند در جهان ×× سر دل غمدیده را جز دل مگو با هیچکس؛ انجام: غلغل مینای غم از شش جهت ×× هر زمان بر تر ز هفتم جام رفت غزل‌های شکیبای کرمانی است با تخلص «شکیبا» از حرف سین تا یا و برخی از ماده تاریخ‌ها و ستایش‌های او (روی هم نزدیک به 300 بیت) مانند تاریخ احیای باغچه حافظ آباد بم که میرزا عبدالغفار در آبادی آن در 1184 کوشیده است (نهاد از نو بنای حافظ آباد) (ص 55-58) و ستایش میرزا سید ابوالحسن خان بیگلربیگی دام ظله العالی (ص 53و58) و امیرزاده اعظم ابوالفتح خان مورخ 1193: زکام سلطنت در هر برو بام ×× بشیری گفت خورشیدی دمیده (61) و ستایش حاکمی دیگر (62) تاریخ مرگ محمد کریم خان در 1193 (عزیر ملک ایران از جهان رفت) (ص 65-69)؛ مرگ میرزا عبدالحسین پسر میرزا عبدالغفار (69-70)، او درباره نابینا شدن خود می‌گوید (ص 37): «گرگ قضا شکیبا بربود نور چشمم ×× زان رو بعینه گشتم همچشم پیر کنعان»؛ خط: شکسته نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 12؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ یادداشت عبدالوهاب لاریجانی اسکی مورخ یکم تیر ماه یزدگردی 1210 درص 49 هست، نیز یادداشت مورخ روز پنج‌شنبه 7 تیر ماه یزدگری (19ع2) 1370 درباره قرار بادشمنزارها (ص 5)؛ کاغذ: سپاهانی، جلد: تیماج سبز، 36گ، سطور چلیپا (6×12)، اندازه: 11×17سم [ف: 12 – 2877]