دیوان شفق تبریزی

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13449 آغاز: من اخلص لله اربعين صباحاً ظهرت ينابيع الحكمة من قلبه على لسانه. جبریلا گر نمی بودی عدیل ×× که نمی بودی رقیت را بدلیل / دل یکی سر اله است و نبی ×× در میان حق و دل هستی دخیل؛ انجام: معشوقه و می هر دو دهد روح بدن را ×× رضوان شفق است داده صفا دمی چمن را / حیف است که غشاء کند غفلت جان را ×× تا عشق دهم جان و تن و روح و بدن را قطعات و اشعار شاعر است با تخلص «شفق» با این عنوان‌ها: در استقبال شعر میرداماد، در ذم اهل تبریز، در مراثی حضرت علی اکبر (ع)، در سیر و سلوک، مثنوی صباحیه، در بیان خلقت عالم و چگونگی آن شامل ده قطعه با عنوان‌های صباح، بعد از صباح ششم قطعه‌ای دارد در وصف تاج گذاری رضا پهلوی در سال 1304ش؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، 16گ، 11-14 سطر، اندازه: 14×21سم [ف: 36 - 396]