دیوان شاهد

تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 4383 آغاز: سرودی ساز کن مطرب که بر باید غم از دلها ×× چو باشد گوش طنبورت کلید قفل مشکلها / ز عشق آن بت رعنا بگوش شمع بی پروا ×× نمی دانم چه گفت آتش که می‌سوزد بمحفلها / براه باطل ای شاهد ز حق کی آگهی یابی ×× ره و رسم حقیقت را کجا دانند باطلها؛ انجام: ولی تمتعی از وی نبرده هیچکسی ×× ز راه بی طلبی یاره طلبکاری / بشانه ای که کشد بر سر مؤلف خود ×× بفرق او کند از راه ... کسی نمانده بجا شاهد (بریده شده) غزل است به ترتیب تهجی از شاعری شیعی با تخلص شاهد. در الذریعه از میر مؤمن بن ابی القاسم ایزدخواستی شیرازی متخلص به شاهد یاد شده است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13 و 14؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج قهوه‌ای، 64گ، 33 سطر (12×16)، اندازه: 16×22سم [ف: 13 - 3346]