دیوان سیف اسفرنگ

7. تهران؛ سپهسالار؛ شماره نسخه: 281 آغاز: عندلیب خوش نوایم گر جهان سردی کند ×× لوح اسرار معانی بس بود گلزار من؛ انجام: پیوسته در پی آنم که بمانم از خود ×× خود را بحیل باز رهانم از خود / از چشم خیال خویشتن بینی خویش ×× چون مردمک دیده نهانم از خود خط: نستعلیق خوب، بی‌کا، تا: قرن 11؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ مجدول مذهب؛ سال 1261 داخل کتابخانه اعتضادیه شده؛ واقف: سپهسالار؛ کاغذ: بخارایی، جلد: تیماج، 255ص، 17 سطر، اندازه: 14×24/5سم [ف: 2 - 614]