دیوان سهراب فراق دیلمانی

قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 5280/1-26/160 آغاز: بسمله هذه الکتاب از اشعار افکار ... دلم برده ز کف ایشوخ آن چشم غزال تو ×× سیه کرده به چشمم روز و روشن خط و خال تو / چو دیدم موکب سلطان حسن عالم آرایت؛ انجام: لیک درعالم ... فتد بی ... ×× هر دو گر گردد عنایت می‌شود وجه حسن / در ازل شعر وغزل شد قسمت کلکت فراق ×× گر وصال یار خواهی باش راضی دم مزن کلیات اشعار شاعر است شامل قصاید و قطعات و غزلیات و مراثی که به صورت پراکنده تحریر شده است. او در اشعارش فراق و سهراب تخلص می‌کند. این اشعار اغلب مدایح و مراسلاتی است که شاعر به معاصرین خود گفته است. او این اشعار را در سال‌های 1289 تا 1301 سروده است؛ خط: نستعلیق، کاتب = مؤلف، تا: 1289-1301؛ جلد: گالینگور، 93گ، 14 سطر، اندازه: 11×19سم [ف: 4 - 1891]