دیوان سعدی شیرازی

59. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8177/26 آغاز: ای به بالا چون صنوبر ای برخ چون م ×× زلف داری همچو عنبر لب چو شین ک ر؛ انجام: شاعران هر چند گفتند شعرهای با نمک ×× کی توانند گفت همچین سین ع د ی شعری با قافیه‌ای ویژه که حروف پایانی را باید مجزا قرائت کرد، به نام سعدی که باید تحقیق شود آیا از او هست یا نه؛ خط: نستعلیق تحریری، بی‌کا، تا: قرن 13؛ خط ماوراء النهری، مجدول، راسته و چلیپا؛ کاغذ: بسیار نازک، جلد: مقوایی با روکش تیماج، 1گ (45ر-45پ)، اندازه: 12/9×19/8سم [ف: 27/1 - 408]