دیوان ساغر اصفهانی

1. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13426 آغاز: دیوان: نخستین کآورد خامه بنامه لؤلؤ لالا ×× فزون زین گوهرین انجم سپاس خالق یکتا / کریمی کز ره بخشش به هر جنبنده ای رازق ×× علیمی کز در دانش به هر گوینده ای دانا؛ غزلیات: بر آن سرم که زنم بوسه خاک پائی را ×× که دست می‌دهد هیچ پادشاهی را / بر آن دلم که کنم جان نثار اهل دلی ×× که سلطنت دهد از یک نظر گدائی را؛ انجام: شکوه از بیش و کم دنیا مکن ای خواجه زانکه ×× بنده می‌باید که بر سازد به هر بیش و کمی / میکده دریاست کی دریا زنم گردد تهی ×× ساقیا اندر بساغر ریز از آن دریا نمی غزلیات شاعر است که آن را به نام «مشاهدات و مکاشفات» نام‌گذاری نموده و تاریخ ختم آن را چنین سروده: هزار و دو صد و هفتاد و شش بود ×× که ظاهر شد ز ساغر این رسیلت / مگر بر مغفرت روزی کند یاد ×× مر او را مقبلی از این وسیلت؛ خط: نستعلیق زیبا، کاتب = مؤلف، تا: 1276ق؛ شاعر اصلاحاتی در دیوان خود انجام داده و برخی اشعار را اضافه و برخی عبارت‌ها را تغییر داده و در پایان نسخه تاریخ تولد فرزندش میرزا عبدالحسین را در دهه آخر جمادی الاول 1287 یادداشت نموده، همچنین دستخط وی مبنی بر بخشیدن کتاب به فرزندش آقامیرزا محمد جعفر در آخر نسخه موجود است؛ جلد: تیماج مشکی، 213گ، 16 سطر، اندازه: 12×19/5سم [ف: 36 - 360]