دیوان ساری شیرازی

6. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13753/2 آغاز: طوطی جان باز چو پرواز کرد ×× باز در گنج سخن باز کرد / اط صدف بحر معانی هزار ×× در و گهر کرد به عالم نثار / وه چه گهر زینت تاج شهی ×× از گهر جان بدن آگهی / گوهر گنجینه اللهیست ×× در کمر بند شهنشاهیست / وه چه دری گوهر بحر وجود ×× کز عدم آورد دو عالم زجود؛ انجام: انجام: گه ختم چنین اقوال و افعال ×× زمستانی شد اندر ماه شوال / به فصلی کش ببرج هوت بودی ×× که بر افسردگان دوزخ نمودی مثنوی زاد الرحیل، مثنوی عرفانی است در وعظ وتوحید و مسائل عرفانی که شاعر آن را در شوال 1246ق سروده است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ افتادگی: انجام؛ جلد: تیماج سرخ، 101گ (107ر-208پ) [ف: 37 - 288]