دیوان ریاضی سمرقندی

3. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 225/5 آغاز: صنع او آندم که نقش گنبد افلاک بست ×× مایه حیرت ببال طلایر ادراک بست ... / تا آنجا که: ای ریاضی گرد تن از دامن جان بر فشان ×× راه آب چشمه خورشید را این خاک نیست؛ انجام: انجام آخرین غزل: دو تا شد چون کمان قد ریاضی دور از آن ابرو ×× ز اشک سرخ پوشیده است چشم خونفشان توزم این سه غزل در نسخه این کتابخانه به شماره‌های 6 و 69 و 84؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 10؛ نسخه دیگر از این دیوان با 486 بیت نزد سلطان القرائی در تبریز است؛ کاغذ: نخودی، جلد: تیماج مشکی، 14 سطر (6×12/5)، اندازه: 11×18سم [ف: 2 - 243]