دیوان رفیق اصفهانی

29. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 14453/2 آغاز: بود که در گذرند از گناهکاری ما ×× که بیش از گنه ماست شرمساری ما / شدت چه زود فراموش عهد یاری ما ×× بیاری تو نبود این امیدوای ما؛ انجام: اگر چه روی نکو عذرخواه خوی بدست ×× تو با نکوئی روی خوی هم نکو داری / بتان شهر همه خوبروی و بد خویند ×× تویی که خوی نکو با رخ نکو داری به ترتیب حروف تهجی. غزلیات؛ خط: نستعلیق زیبا، بی‌کا، بی‌تا؛ جلد: گالینگور قهوه‌ای، 91گ (50پ-140ر)، 16 سطر، اندازه: 10×15/5سم [ف: 38 - 596]