دیوان راجی شیرازی

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8173/14 آغاز: خلیلی حر ... العهودی ×× و احترقت قلبی ... کعودی / چه آتش بجانم بر افروخت عشقت ×× که می‌سوزم اما نه پیداست دودی / و لو لم جرت دمعه فی العیونی ×× فما اطفا النار ذات الودودی / کجا می‌نشست آتش عشقت از دل ×× اگر چشمه اشک چشمم نبودی ... ملمعی است که نخست عنوان «مجهول القائله» داشته ولی بعداً نام سراینده‌اش چنین در کنارش نوشته است: «من کلام حاجی محمد کاظم کدخدای شیرازی، متخلص به راجی». هیچکدام از راجی‌های مذکور در فرهنگ سخنوران شیرازی نیستند و گویا وی را باید نویافته محسوب کرد؛ خط: شکسته نستعلیق، کا: صحبت الله خان ملقب به دبیر همایون، تا: آغاز قرن 14؛ رکابه‌دار؛ کاغذ: نازک کاهی، جلد: تیماج قهوه‌ای، 1ص (35)، اندازه: 13/4×21سم [ف: 27/1 - 321]