دیوان دولت قاجار

17. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13572 آغاز: چو ریزی از لب شکر فشان گوهر ×× عجب که آب نگردد ببحر و کان گوهر / بود دهان تو درجی در آن نهان لؤلؤ ×× بود لبان تو لعلی در آن روان گوهر؛ انجام: از ظلم قوم بیدین غلطان بخاک و خون بین ×× چون طفل اشک دولت طفلان کربلارا / با رب چه حشر دیگر گرددبپا محشر ×× چون روز حشر پرسند دیوان کربلا را خط: نستعلیق زیبا، بی‌کا، بی‌تا؛ کتیبه مذهب مرصع، مجدول مذهب و لاجوردی و محرر؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، 211گ، 11 سطر، اندازه: 17/5×26/5سم [ف: 37 - 85]