دیوان دولت قاجار

16. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 14214/2 شامل: الف: دیباچه دیوان (121پ-126پ)، آغاز: «مطلع و مقطع هر سخن نام نامی ناظمی را درخور است که به نظمی خجسته»؛ ب: قصاید (126ر-145پ)، آغاز: «ای کتاب مستطاب ای فکرت شه را بیان ×× وی زبان وحی را بر اهل عالم ترجمان»؛ ج: غزلیات (145ر-252ر)، آغاز: «محرم اسرار جانانیم ما ×× باخبر از عالم جانیم ما / تاج بخشان سریر عزتیم ×× وارث ملک سلیمانیم ما»، د: رباعیات (252ر-260ر)، آغاز: «آن طرفه پسر را که رخش چون ماه است ×× هر جا که رود دو صد دلش همراه است / پرسند گر از تو نام نیکش دولت ×× گو آخر اول کلام الله است»، هـ: مثنویات (260ر-304پ)، آغاز: «قاصد صبا ×× ای صبا ای پیک ارباب وفا / ای دوای دردهای بی دوا ×× ای صبا ای سالک آگاه عشق / ای صبا ای رهنمای راه عشق»، و: مراثی (304پ-332پ) آغاز: «شد تازه باز ماتم سلطان کربلا ×× گل‌های غم شکفت ز بستان کربلا / غیر از متاع غصه و غم اندرو نچید ×× دست قضا گشاد چو دکان کربلا»، انجام: «از ظلم قوم بی دین غلطان به خاک و خون بین ×× چون طفل اشک دولت طفلان کربلا را / یا رب چه حشر دیگر گردد به پا به محشر ×× چون روز حشر پرسند دیوان کربلا را»؛ خط: نسخ، کا: علی اکبر معلم امیرزادگان عظام، تا: شعبان 1296ق؛ مجدول زرین و مرصع و محرر؛ جلد: تیماج، قهوه‌ای، 11 سطر، اندازه: 20×31سم [ف: 38 - 312]