دیوان دولت قاجار

15. قم؛ مرکز احیاء؛ شماره نسخه: 492 آغاز: آغاز دیباچه: مقطع و مطلع هر سخن نام نامی ناظمی را درخورست که بنظمی خجسته قصاید و فراید دهور و غزلیات شهور را در دیوان عالم امکان ترکیب کرده ...؛ آغاز دیوان: چو ریزی از لب لعل شکر فشان گوهر ×× عجب که آب نگردد ببحر و کان گوهر / بود دهان تو درجی در آن نهان لؤلؤ ×× بود لبان تو لعلی در آن روان گوهر خط: نستعلیق خوش، بی‌کا، تا: 1273ق؛ کاتب از طهران به کرمان از پریشانی پناه برده و این دیوان را نوشته و به محمود خان فرزند سپهدار تقدیم کرده با چند بیت شعر و محمود خان تاریخ وفات وی را به تاریخ محرم 1281 در سه بیت به نظم کشیده؛ با چند یادداشت و معما و اشعاری از حضرت امیر و صحبت لاری و آصف و یزید بعضی از آنها به خط یوسف (شیخ یوسف کجوری مازندرانی) و بعضی به تاریخ محرم 1281 گویا به خط محمود خان به تاریخ پنج‌شنبه هشتم شوال 1285 و 22 محرم 1291 و همچنین شعرهایی از شافعی و عایشه و عبدالباقی عمری؛ تملک: عبد الحسین بیات؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، 96گ، 14 سطر، اندازه: 10/5×17/5سم [ف: 2 - 110]