دیوان خوشدل کرمانشاهی

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8173/76 آغاز: از نقش و نگار دو جهان دیده ببستم ×× تا خلق بدانند که من ساده پرستم؛ انجام: خوشدل که زنی گاه در کعبه گهی دیر ×× گر طالب یاری همه جا پیش تو هستم. از میان تذکره‌نویسان تنها کسی که ذکر او را آورده دیوان بیگی شیرازی در حدیقة الشعراست. وجود این غزل از وی مغتنم است. در عنوان این شعر نوشته است: «خوشدل کرمانشاهی، اسم او میرزا مبین خلف میرزا ابوالحسن کرمانی خود آنجناب را کرمانشاه مولدش بوده»؛ خط: شکسته نستعلیق، کا: صحبت الله خان ملقب به دبیر همایون، تا: آغاز قرن 14؛ رکابه‌دار؛ کاغذ: نازک کاهی، جلد: تیماج قهوه‌ای، 1ص (248)، اندازه: 13/4×21سم [ف: 27/1 - 339]