دیوان خرم

2. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 4193 آغاز: هذا کتاب خرم. بسمله. بسم اللهم کو نام بر در اول دفتر مرا ×× دفتر شود آخر اگر باشی تو نام آور مرا / لب را به بسم الله گشا کان آیه را در تحت با ×× از ابتدا تا انتها گردیده شد مضمر مرا / خرم نیارم من بشر از ذات حق یابم خبر ×× روح الامین باشم اگر سوزد تجلی پر مرا؛ انجام: سگ بنده درگهت کردم اذعان ×× بفرمای کای شاه خوبان برآمد. بسمله. ای تو مکرر بجهان آمده ×× رفته دگر باز نهان آمده / می‌کشد عاشق خود را بستم ×× یار من بین که چه بی باک شده غزل است به ترتیب تهجی با تخلص «خرم» با یک مثنوی و پایان و نزدیک به 2000 بیت. پس ازین ما نا دیوان دیگری باز از همین خرم هست از پایان افتاده که چند غزل است با یک ترجیع بند در پنج صفحه متن و هامش؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: 1245ق؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج مشکی، 65گ، 15 سطر (7×13)، اندازه: 13×21سم [ف: 13 - 3162]