دیوان حیران

تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 3980 و 4277-ف آغاز: بسمله. حال ما را که کند عرض بجانانه ما ×× شود آگاه ز حال دل دیوانه ما / جرعه نوشیدم ز خمخانه وصل رخ او ×× سر بر افلاک کشد ناله مستانه ما؛ انجام: مدعی در بزم وصلت تکیه زن ×× بینوا حیران شده رسوای تو غزل‌های حیران است به ترتیب تهجی با همین تخلص؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج مشکی، 29گ، 16 سطر (7×13)، اندازه: 17×21سم [ف: 12 - 2975] و [فیلمها ف: 3 - 40]