دیوان حسن نهاوندی

1. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 3001 آغاز: دیباچه: بسمله. مستحسن طبع حسن حمد پروردگاریست ... که افلاک و خاک آفرید.آغاز دیوان: کتاب قصاید. این قصیده را در عروسی ... محمود میرزا گوید صبیه حسن خان والی در خرم آباد کردستان. منت وافر خدایرا که همه جا ×× بهر من اساب عیش کرده مهیا / بودم روزی بشهر بند نهاوند ×× شسته بخانه همی جریده و تنها؛ انجام: و له ایضا: ای تیر غمت نشسته بر جان حسن ×× در کوی تو عشق خار دامان حسن / دانم که بفردا نکشد زندگیش ×× امشب سگ کوی تست مهمان حسن با دیباچه از محمود میرزای قاجار شاگرد او در سرگذشت او و غزل است به ترتیب تهجی و رباعی و قطعه و ماده تاریخ و نزدیک 6200 بیت و تخلص او در شعرها «حسن» است مدح محمود میرزا در آن بسیار است و ستایش عبدالله میرزا هم در آن هست؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج تریاکی، 212گ، 15 سطر (11×18/5)، اندازه: 18×28سم [ف: 10 - 1930]