دیوان حالتی

تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 1005 آغاز: مر به عهد تو، درد فراق، از همه بیش است ×× وصال از همه کم، اشتیاق از همه بیش است؛ انجام: نگریاند مرا جز ترس و بیمت ×× نخنداند به جز لطف عمیمت.تمام شد دیوان قاسم بیگ حالتی دارای غزل بیشتر به ترتیب الفبایی و تخلص حالتی: بی حاصل است پیش تو سوز و گداز من ×× تو بی نیاز از منی و از نیاز من / ای پندگو، خموش، که هر روزه پند تو ×× سودی نمی دهد، به جز افشاری رازمن / می میرم از برای تو، کوته کنم سخن ×× این است اصل قصه دور دراز من ... / ای «حالتی» هنوز کجایی که کار تو ×× افتاده است بابت دشمن نواز من، سپس تک‌بیت‌ها: دلا به صحبت جانان گذر افتاد ترا ×× نبود رشک رقیبان مگر بیاد ترا ...، آنگاه رباعی‌ها ... تا شاه جهان روی به صحبت دارد ×× و اندر کف خود عنان دولت دارد / تنها نه همین به اهل ایران، که فلک ×× بر خلق جهان تمام منت دارد؛ سپس قطعه ها در ماده تاریخ و قصیده ها در ستایش با ماده تاریخ: شه شهریاران، سر سروران ×× پناه عرب، پادشاه عجم ... / پی سال تاریخ کلک قضا ×× شهنشاه ایرانیان زد رقم، آنگاه مثنوی‌ها، یکی در وصف «قلم» که به ستایش «والی خطه سر افرازی ×× شاه سلطانمحمد غازی» می‌انجامد: حبذا خامه خجسته بیان ×× ای ز سر تا به پا، تمام زبان / اولین صنع صانع بی چون ×× راز دار حدیث کن فیکون ... / ای زبان بسته مسیح نفس ×× وز زبان تو، در سخن همه کس / ای زبانت چون شمع آتش ریز ×× وز بریدن، سر زبان تو تیز ...، تا بدینجا، تنها نشان یک نسخه دیگر، که گمان می‌رود از همین حالتی باشد، در دست هست (نسخه‌ها 2292/3)؛ خط: نستعلیق زیبا، بی‌کا، تا: چهارشنبه 9 ربیع الثانی 1032ق؛ با دو سرلوح رنگین، چهار مجلس آبرنگ زیبا سبک مغلولی اصفهان، مجدول 6 راه به زر و مشکی و زرد و لاجورد؛ کاغذ: نخودی، جلد: مقوا پوشیده با تیماج قهوه‌ای، 127گ، 14 سطر (5/5×13)، اندازه: 10×19سم [ف: 2 - 109]