دیوان حافظ شیرازی

301. شیراز؛ ملی؛ شماره نسخه: 2-11/5 آغاز: شهنشهی که سحر گاه روز فطرت بود ×× غرض وجود شریفش ز خلقت انسان / مکرمی که زلطف قدیم لم یزلی ×× حدیث منقبتش گشته زیور قرآن؛ انجام: ای شاه جهان بر من درویش ببخش ×× ای مرهم جان بر جگر ریش ببخش / دشمن نگذار زنده و قصه مپرس ×× بر خصم مکن رحمت و بر خویش ببخش خط: نستعلیق ریز، بی‌کا، تا: 8 ذیقعده 1228ق؛ مجدول؛ جلد: مقوا با تیماج مشکی، 231گ، 14 سطر (6×11)، اندازه: 10/5×16سم [ف: 1 - 13]