دیوان حافظ شیرازی

97. قم؛ دارالحدیث؛ شماره نسخه: 251 آغاز: بارها گفته ام و بار دگر می گویم ×× که من دلشده این ره نه به خود می‌پویم / در پس آینه طوطی صفتم داشته اند ×× هر چه استاد ازل گفت بگو می گویم؛ انجام: که هر چه در حق این خاندان دولت کرد ×× جزاش در زن و فرزند و خان و مان گیرد / زمان عمر تو پاینده باد کین نعمت ×× عطیه ایست که در کار انس و جان گیرد خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 11؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ مجدول زرین و لاجورد؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، 59گ، 17 سطر، اندازه: 13×21سم [ف: - 146]