دیوان جامی

199. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 463 آغاز: الحمدلله الذی لااحصی ثناء علیه و الصلوة و السلام علی افضل الانبیاء محمد و آله الطاهرین لدیه؛ انجام: بشکافت زمین بسبزه و گل بشکفت ×× شد در چمن آشکار اسرار نهفت / گر بود کدورتی زدی جنبش باد ×× از سایه شاخ ساخت جارروبه و رفت جامع این نسخه عطائی نامی است که خود ضمن مقدمه منثور کوتاهی که در اول دیوان آورده است چنین می‌گوید ... «بشنو که این کتاب که شد اسم بحروکان / ترتیب شعر حضرت مخدوم جامی است / بر اختراع خسرو قاضی شه جهان / بدعت برین عطائی بیچاره را شده» ... مناجات، توحیدات، نعوت، مناقب غیر از آنچه در غزلیات خواهد آمد، مراثی و باقی قصاید و بعضی مثنویات و اشعاری که عدد ابیات آن به حد قصیده رسیده اما آن حضرت در ترتیب خود آن مثنویات و اشعار را میان قصاید نوشته از دواوین ثلاثه که اول را فاتحة الشباب و ثانی را واسطة العقد و ثالث را خاتمة الحیوة نام نهاده‌اند و در این ترتیب همین حروف اوائل مطلع‌ها را بر ترتیب حروف تهجی اعتبار نموده شد مگر آنچه مناجات و توحید و لغت و منقبت باشد ... الی آخر؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ افتادگی: انجام؛ مهر: مشیرالسلطنه 1322، ناصرالدین شاه قاجار؛ مجدول؛ کاغذ: اصفهانی نباتی، جلد: مقوای ابره تیماج زنگاری، 1043ص، 17 سطر، اندازه: 16/1×28سم [ف: 3 - 181]