دیوان پرتو

تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 316 آغاز: ای اولی کو نینه ژ بوته چو ابتدا ×× ای آخری نهن ژ ترا هیچ انتها ... غزلها: سرلوح دیوانهای ازل اول چیه اسم خدا؛ انجام: ای زین زیادت فتوت ×× ای عین عنایت و مروت از سراینده‌ای با تخلص «پرتو»، ممکن است وی محمد کاظم بن آقا محمد پرتو کردستانی لر بروجردی ( - 1247ق) باشد که یوسف و زلیخای او را احمد گلچین معانی در مجله دانشکده ادبیات تبریز (سال 17، ص 189) معرفی کرده است. در برگ پایانی نسخه کاتب (در تاریخ 1230ق) از سراینده با «سلمه الله» یاد می‌کند. دارای قصیده، مناجات در قالب مثنوی، مخمس، غزل به ترتیب قافیه (بیش از 188 غزل)، قطعه و رباعی؛ خط: نسخ و نستعلیق، بی‌کا، تا: ح 1230ق؛ کاغذ: نباتی، جلد: تیماج عنابی، 84گ، 14 سطر (10×15)، اندازه: 16×20/5سم [ف: 1 - 109]