دیوان پرتو

تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 791/9 آغاز: بیخود همه خل از آن نرگس مستند - بر جام می‌این تهمت بیجا که بستند سروده‌هایی با تخلص «پرتو»: پرتو دگر از رهگذر عشق مزن دم ×× در قید بماندی تو و یاران همه رستند / لب لعل تو بکام دگران و پرتو ×× سر انگشت تحیر بود اندر دهنش. غزل‌هایی است بی‌ترتیب الفبای و قصیده‌هایی کوتاه. در یکی از آنها منوچهر خان معتمد الدوله ستایش شده است. که بایستی همان خواجه ارمنی تفلیسی روزگار فتح علی شاه ( -1263ق) باشد (بامداد 159/4). آخرین فتنه که در چشم تو پیداست کند ×× بر در معتمد الدوله بپا غوغایی / دادگر خان منوچهر که بر درگه او ×× هر طرف می‌نگرم جبه نهد دارایی؛ خط: نستعلیق پخته، کا: سرخوش، تا: 1262ق؛ 8گ (124ر-131ر) [ف: 2 - 108]