دیوان بهجت قاجار

3. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 5952 دیوان حاضر شامل این چهار بخش است: 1. قصاید در مدح و رثاء پیغمبر و امامان (ع) و ناصرالدین شاه و رجال دربار به‌ترتیب الفبا از الف تا یاء، 2. دو مسمط: خزانیه در مدح عین السلطان و بهاریه در مدح مجد الاشراف، 3. غزلیات بترتیب الفباء، 4. ترجیع که دنباله آن از نسخه افتاده و شعر ترجیع آن این است: از آه دل آتشی فروزم ×× تا خرمن عالمی بسوزم. آغاز قصاید: قصیده در توحید باری: سپاس و حمد سزد کردگار یکتا را ×× که آفرید نه افلاک و هفت غبرا را. مطلع خزانیه: ای نگاری که رخت به ز گل و نسرین است ×× می گلگون بقدح کن که مه تشرین است. آغاز بهاریه: خیز و بخرام بباغ ای صنم حور سرشت ×× که بهار است و بود باغ نکوتر ز بهشت؛ آغاز غزلیات: بسمله، دیوان غزلیات: شکر و سپاس و حمد خدا را بود سزا ×× کز قدرتش زبان به دهن شد سخن سرا؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ پایان نسخه (بیت 6 از بند 2 ترجیعات): ترکی که مرا بلای جان اوست ×× گویند که خوبروی و بدخوست؛ «از کتب کتابخانه مرحوم بهجت است که فخرالسلطنه حراج کرد»؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج، 520ص، 12 سطر، اندازه: 14×22سم [ف: 17 - 337]