دیوان بهاء

تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 3096 آغاز: شست قضا چو تیر قدر در گمان گرفت ×× آن گوشوار عرش برین را نشان گرفت؛ انجام: نگشتی آتش دل گر خموش از آب چشم تر ×× بها می‌سوختی زاه شرار انگیز دنیا را از بهاء گویا از زمان قاجار و نزدیک یک هزار بیت و نخست پنج بند سپس دوازده بند و چهارده بند و یک ترکیب‌بند در یک مقدمه و دوازده بند باز یک دوازده بند است و نوحه و قصیده و یک خاتمه و همه در سوگواری خاندان پیامبر است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 14؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج تریاکی، 47گ، 11 سطر (6/5×13)، اندازه: 11×16/5سم [ف: 11 - 2043]