دیوان بوالقاسمی

مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 9673 آغاز: حبذا ایامکم یا حبذا ×× ای مهان و زادگان پادشاه؛ انجام: بر هر طریق وارث ارثی نمیبرد ×× جز نور مغز مقعد و جز رخت چاک چاک قصاید و غزلیات و رباعیات حاجی ابوالقاسم بیک از شاعران و مداحان دوران ناصرالدین شاه قاجار (1264-1313) است که به‌صورت قاسم، بوالقاسم و قاسمی تخلص کرده، وی از معاصران و دوستان علی اکبر فیض بوده و فیض در مورد ابوالقاسم و شعر او گفته است: «آن حاجی ابوالقاسم ما را جان است ×× در چرخ سخنوری مهی تابان است / از شعر چو برف او به قم یخ کردم ×× با آنکه هوای گرم تابستان است». ایضاً همو درباره شعر ابوالقاسم گفته: «تا حاجی ابوالقاسم از حج آمد ×× با ذهن کج و طریقه کج آمد / یک رقعه نگاشته است گوئی شعرش ×× چون شعر رخانش چو له و کج آمد». به هر حال قصاید و رباعیات ابوالقاسم در شناخت وضع فرهنگی و تاریخی عهد قاجار مفید و سودمند است؛ خط: نستعلیق شکسته، بی‌کا، تا: قرن 13؛ برخی از اشعار فیض نیز در لابه‌لای اشعار ابوالقاسم وارد شده، به این نسخه شماره نداده‌اند؛ واقف: خان بابا مشار؛ کاغذ: فرنگی شکری، جلد: میشن عنابی، 54گ، اندازه: 10/5×17سم [ف: 9 - 128]